Przegląd projektów e-Government w Estonii

Ingrid Pappel, PhD Autor merytoryczny 

Evelin Vanker, MSc Autor techniczny

(Tallinn University of Technology)

tallin

 

Przegląd projektów e-Government w Estonii

Aktywna rola sektora publicznego w procesie zamawiania i podejmowania innowacyjnych rozwiązań była póki co podstawowym katalizatorem rozwoju estońskiego społeczeństwa informacyjnego i e-governance. Istotną rolę w tej kwestii odegrały również inwestycje w nowe technologie poniesione przez banki i przedsiębiorstwa sektora telekomunikacyjnego a także gotowość samych obywateli do wprowadzenia innowacji w ich życiu codziennym oraz odpowiednio przygotowane podstawy prawne mające wesprzeć postęp we wdrażaniu e-governance.

Zanim opisane zostaną rozwiązania ery e-społeczeństwa, niezbędnym jest zdefiniowanie dwóch na przemian używanych terminów – “e-government” i “e-governance”. E-government oznacza dwukierunkową relację pomiędzy rządem z jednej strony a obywatelami, biznesem i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego z drugiej (Gil-Garcia, 20051; Fountain, 20012). W tym podejściu zawarte jest e-governance jako część składowa e-government, w którym rządzenie poszerzone jest o zaangażowanie i partycypację obywateli oraz organizacji pozarządowych. Rozpoczęcie jakiejkolwiek inicjatywy e-governance zakłada z góry istnienie wydajnej struktury e-governance, która funkcjonuje w oparciu o przejrzyste ramy prawne i polityczne. Strona rządowa dysponuje regulacjami, procesami i procedurami, które sprawiają, że elektroniczne zarządzanie może mieć miejsce – wszystko w oparciu o przejrzyste dla obywatela prawa.

Mimo, że e-governance obejmuje wiele różnych obszarów, takich jak e-demokracja, prawa człowieka (wolność słowa, wolność informacji i wiedzy) a także możliwości budowania e-commerce dla prywatnego sektora, e-governance powinna koncentrować się na automatyzacji procesów dostarczania wydajnych i efektywnych usług rządowych dla obywateli. Poza absorpcją innowacyjnych narzędzi i technologii3 wiele aktów prawnych wywarło wpływ na digitalizacje danych i procesów umożliwiających rozwój e-government.

W Estonii rozwój e-government oraz technologii informacyjnych i komunikacyjnych jako takich miało podłoże w szeregu regulacji prawnych. Pierwszym było prawo ochrony prywatnych danych ustanowione w 1996 roku, następne prawo dotyczące baz danych z roku 1997, trzecim zaś fundamenty systemów informatycznych ustanowione w 1996 roku, czwarte prawo dotyczyło dokumentów identyfikacyjnych oraz podpisu elektronicznego z 2000 roku, w końcu ustanowienie podstaw polityki informacyjnej w roku 19984. Przyłożenie dużej wagi do związanych z technologią regulacji prawnych było ważnym czynnikiem stojącym za sukcesem Estonii. Innymi ważnymi dla rozwoju e-governance prawami były:

  • ustawa o podpisie elektronicznym5,
  • ustawa o informacji publicznej6,
  • ustawa o ochronie danych osobowych7,
  • podstawy unifikujące dla procedur zarządzania dokumentami8,
  • ustawa o archiwach9

Estonia jako „państwo prototypowe” dla e-governance

Jest instytucją rządową ustanowioną w obrębie rządu Republiki, a jej funkcją jest jest wspieranie rządu i premiera w procesie planowania i implementacji ustaw i zapewnienia dobrych praktyk rządowych.

Estonian Information System Authority (EISA), która działa pod jurysdykcją Ministerstwa Stosunków Ekonomicznych i Komunikacji zarządza rozwiązaniami e-government, ich rozwojem i obsługą. Podczas gdy Ministerstwo Stosunków Ekonomicznych i Komunikacji odpowiada za opracowanie i implementację 12 różnych dokumentów strategicznych, które kształtują rozwój Estonii, EISA koordynuje rozwój i administrację narodowych systemów informatycznych, pomagając tym samym państwu świadczenie obywatelom możliwie najlepszych usług.

Estonia, jako kluczowy uczestnik procesów rozwoju technologii informacyjnych i e-usług może posłużyć jako dobry przykład państwa, które jest rozpoznawalne w Europie dzięki swojemu zarządzaniu cyfrowemu i e-governance. Pośród wielu nagród, znajduje się też tytuł European e-governance best practice project title10 , którą Estonia uzyskała w 2009 roku za przejście na w pełni cyfrowy system zarządzania dokumentami.

Rysunek 1 opisuje główne elementy procesu rozwoju estońskiej platformy e-government:

  • silna Cyfrowa Tożsamość (ID-card);

  • zdigitalizowane systemy informacji i baz danych,

  • X-Road tworząca poziom wymiany danych

 

figure1

Rysunek 1: Koncepcja e-społeczeństwa autorstwa e-Governance Academy

W Estonii istnieje wiele modeli implementacji e-government. Jeden z nich nosi nazwę e-Government Model (eGM). Reprezentuje on holistyczne i generalnie multidyscyplinarne podejście do badań i przedstawiania poszczególnych rozwiązań, które zostały uznane za ważne z punktu widzenia rozwoju e-Government, jego adaptacji i zastosowania na szeroką skalę.

Punktem wyjścia stanowi jednakże opracowanie nowego paradygmatu. Prowadzi on do elastycznej wiedzy, zasobów i środowiska biznesowego współdzielącego zasoby w ramach ICT a także bazujących na dobrze zdefiniowanych interface’ach i wirtualizacji infrastruktury.

Pozostałe podmioty będą zarządzane za pośrednictwem modelu eGM, który to wspiera promocję:

  • collaborative mind-set;

  • role of standards;

  • regulations and contracts;

  • measures to strengthen a trust and confidence;

  • measures of alignment.

Tak jak wspomniano wcześniej, dwoma kluczowymi składnikami estońskiej infrastruktury e-governance są X-Road (Rysunek 2) i digital-ID (Rysunek 3). Platforma wymiany danych X-Road jest narzędziem krytycznym, które łączy ze sobą razem wszystkie zdecentralizowane komponenty z wielu odrębnych systemów.

fig2Rysunek 2: Platforma X-Road opracowana przez Estonian Information System´s Authority

fig3

Rysunek 3: Estońska cyfrowa karta identyfikacyjna

Aby model eGM działał wydajnie i efektywnie potrzebne jest zwrócenie szczególnej uwagi na rosnącą rolę interoperacyjności państwowych systemów informacyjnych w Estonii. Najnowsza koncepcja, pełniąca obecnie rolę podstawowej, została przedstawiona przez Valnera w roku 2014. Opierając się na danych przedstawionych na Schemacie 4 (poniżej), można stwierdzić, że każda instytucja sektora publicznego przechowuje swoje dane w odpowiednim archiwum (poziom pierwszy). Archiwa danych są zazwyczaj bazami danych zawierającymi odrębne zbiory wewnątrz infrastruktury organizacji.

fig4

Rysunek 4: Koncepcja inteoperacyjności pomiędzy systemami (Valner, 2014)

Środowisko do implementacji e-government

To otoczenie jest tym co pozwala wielu różnym narodowym bazom danych e-usług, zarówno sektora publicznego jak i prywatnego łączyć się i działać w harmonii bez względu na to z jakiej platformy korzystają. Digital ID jest zestandaryzowanym na poziomie narodowym systemem służącym weryfikacji tożsamości danej osoby w wirtualnej rzeczywistości.

Rozwój i wykorzystanie e-usług wymaga dostępu do internetu. Zasadniczo internet jest ogólnodostępny praktycznie wszędzie w Estonii – w roku 2011 zasięg sieci szerokopasmowej obejmował 93,9% terytorium. Konstrukcja Estonian Broadband Infrastructure Network (EstWIN) w ostatnich latach sprawiła, że szybka sieć jest także dostępna w regionach, które dotychczas znajdowały się kompletnie poza zasięgiem. Dodatkowo inwestycje te zapewniają odpowiednie warunki do wysyłania wniosków w przyszłości, które wymagać będą dużych ilości danych, tak jak ma to miejsce w przypadku telemedycyny czy wirtualnej nauki w czasie rzeczywistym.

Odpowiednie zaplecze internetowe stymuluje także jego wykorzystanie. W roku 2013 z internetu korzystało 80% osób w wieku od 16 do 74 lat. Blisko 100% młodych korzysta z internetu, odsetek ten rośnie także wśród przedstawicieli starszych pokoleń. Podczas gdy w roku 2007 z internetu korzystało zaledwie 32% osób w wieku od 55 do 64 lat, to już w 2013 odsetek ten wynosił 63%. Oznacza to, że większość Estończyków jest silnie zmotywowanych do korzystania z internetu (np. jest dostępna wystarczająca ilość przydatnych treści), a także posiada odpowiednie umiejętności do jego obsługi. Co więcej, dobrym przykładem stopnia w jakim dzięki sieci możliwe jest świadczenie odpowiedniej jakości usług dla obywateli, są coroczne deklaracje podatkowe. W tej chwili 95% obywateli Estonii wypełnia swoje deklaracje podatkowe przez internet, podczas gdy 90% populacji w wieku pracującym dokonuje transakcji bankowych online.

Linki do dokumentów strategicznych dostępne są online

Osią dalszego rozwoju e-Gov są dokumenty “Development Program for Estonian Information Society 2020” oraz “Digital Agenda for Estonia 2020”. W programie podkreślona jest potrzeba wypracowania głównych zasad i modeli współpracy mających rozwinąć zintegrowane rozwiązania pomiędzy systemami11 dla e-Governance, jak również potrzebę analizy i propozycji zmian w powiązanej legislacji i procesach przepływu pracy. Ponadto w programie podkreśla się znaczenie big data i zaawansowanej analizy danych, w przypadku obu z nich uwzględnione zostało także zastosowanie programu badawczego. Mimo to, finalnie dokument nie obejmuje wykorzystania ICT w wielu sferach życia i ustawodawstwa, w tym choćby ICT w służbie zdrowia czy biznesie. Głównym celem będzie w przyszłości stworzenie środowiska, które umożliwi wykorzystanie ICT i rozwój nowych rozwiązań dla całej Estonii. Głównym celem jest jednak, jak podano w dokumencie, zwiększenie konkurencyjności gospodarczej, dobrej kondycji ludzi oraz wydajności administracji publicznej.

Już w roku 2006 “Estonian Information Society Strategy 2013” zdeterminowało elektroniczne, oparte na usługach a także koncentrujące się na użytkowniku cele. Kolejna Estonian Information Society Strategy odnosi się do tych samych aspektów poprzez zwiększenie podejścia koncentrującego się na usłudze i stawiającego obywatela w centralnym punkcie. Stawia to obywatela w samym środku procesu świadczenia usług koncentrującym się znacznie bardziej na interoperacyjności pomiędzy poszczególnymi usługami. Sektory: prywatny, publiczny oraz pozarządowy muszą być w stanie działać w tym samym, bezpiecznym środowisku cyfrowym do jakiego dostęp jest znacznie prostszy dla wszystkich grup społecznych, w tym niepełnosprawnych. W dodatku do środowiska technologicznego (IT) niezbędna wiedza i umiejętności powinny być zagwarantowane w celu sprostania oczekiwaniom społeczeństwa informacyjnego. W końcu, program społeczeństwa informacyjnego wypisuje międzydyscyplinarną pracę badawczą społeczeństwa informacyjnego, tak jak te wynikające z proponowanego projektu badawczego (dodatkowo program społeczeństwa informacyjnego przewiduje powołanie międzydyscyplinarnych prac badawczych w jego obrębie, takich jak choćby ten mający tutaj miejsce).

Problemy związane z estońskim sektorem publicznym opisane są w wielu dokumentach, takich jak Roczny Raport No. OSV-2-6/06/85 pt. „Państwowe wsparcie dla rozwoju społeczeństwa informacyjnego dla władz lokalnych”12 (RISO, 2006), analiza polityki dokonana przez PRAXIS „Jak poprawić jakość lokalnych usług publicznych we współpracy z władzami lokalnymi i stowarzyszeniami non-profit?”13 (Praxis, 2009) oraz „Przegląd operacji sektora publicznego w celu poprawienia jakości pracy z dokumentami cyfrowymi”14 (RIA, 2011).

Linki do dokumentów strategicznych i planów rozwoju:

Potrzeby, wymagania, cele i wyzwania

Państwo jest zorganizowane historycznie według sfer zarządzania i tym samym każde ministerstwo bądź agencja rządowa odpowiada za swoją własną sferę. Taki typ organizacji ma swoje odbicie w usługach e-Governance dostarczanych przez społeczeństwo informacyjne. W efekcie rozwoju ICT w ostatniej dekadzie, obecne podejście do usług e-Governance skoncentrowane wokół sfer zarządzania obecnie już nie wystarcza, wymagany będzie zatem przeskok pod względem jakości, który pozwoli lepiej wykorzystać potencjał ICT. By osiągnąć nową jakość, cele i procesy e-Governance powinny być definiowane z uwzględnieniem możliwych ulepszeń w systemie władzy i regulacji w ciągu najbliższych dwóch dekad. Metodą zstępującą rozwoju e-Government powinno być bardziej elastyczne podejście, gdzie usługi e-Governance na poziomie państwa bezpośrednio wspierają procesy między poziomami zabezpieczeń. Takie podejście do usług e-Governance przecinających wiele systemów jest krokiem w osiągnięciu skoku jakościowego w e-Governance. Związane z tym obawy i braki mogą zostać w tym procesie przewidziane w celu stworzenia odpowiednich rozwiązań dla wykorzystania różnego rodzaju usług.

Generalnie governance świadczy o zestawie zasad radzenia sobie z procesami i decyzjami poprzez wykorzystanie praw, norm, siły, języka etc., w celu zdefiniowania działań, przydzielenia kompetencji i weryfikacji czynności (Bevir 2013). Governance postrzegane jest jako środek do kontrolowania ludzi i ich zachowań.

Dostępność internetu w latach 90. rozpoczęła proces transformacji transakcji, wpierw w prywatnym a następnie w publicznym sektorze. To przejście zawierało także wiele wyzwań takich jak proces demokratyczny zawierający wymianę pomiędzy politykami a obywatelami, jak również przejrzystość i wiarygodność oczekiwań, które prowadziły do nowych form interakcji, wcześniej nie uważanych za możliwe. Transformacja sektora publicznego prowadzi do nowych form interakcji pomiędzy uczestnikami – organizacjami rządowymi, obywatelami, przedsiębiorstwami oraz organizacjami pozarządowymi – szczególnie w dwóch obszarach:

Partycypacji: e-Governance poprzez nowe formy komunikacji i procesów podejmowania decyzji pomaga zasypać podziały między politykami a obywatelami;

Przejrzystość i wiarygodność: e-Governance pozwala na łatwiejszy dostęp do danych publicznych, co z kolei prowadzi do nowych form aplikacji i według oczekiwań do nowego, wyższego poziomu przejrzystości i wiarygodności.

W postaci idei jako takiej e-Governance osiągnęła w tej chwili etap pewnej dojrzałości, możliwym jest opracowanie optymalnych rozwiązań z niezbędną analityczną i koncepcyjną bazą, ale też z wymaganą elastycznością do stania się samowystarczalnym w szybko zmieniającym się kontekście.

Mimo, że osiągnięto do tej pory wiele, brak jest póki co badań dotyczących demokracji partycypacyjnej w procesach podejmowania decyzji a także przełamania centralizacji i decentralizacji wielu aspektów zarządzania w sektorze publicznym, w związku z czym konieczna jest dalsza ocena dotycząca:

  • wzrostu świadomości rządzących poprzez dostarczenie wiedzy na temat zalet e-governance,

  • rozwój zunifikowanych opisów obiegu dokumentów, procesów i list dokumentów, który pozwoli zaadoptować funkcje oprogramowania (pre-described environment)

  • powszechnie uzgodniona lista procedur pozwalających na płynniejszą implementację wielu rozwiązań e-governance,

Jak stwierdzono wcześniej stymulowane przez ICT perspektywy gospodarcze mające wpływ na rozwój społeczeństwa informacyjnego nie były dotychczas studiowane w sposób systematyczny a w związku z tym wykorzystywane w sposób niewystarczający do tworzenia lepszych rozwiązań politycznych. Nieadekwatność statystyk dotyczących społeczeństwa informacyjnego jest czynnikiem utrudniających tworzenie opartych na wiedzy rozwiązań zarówno dla sektora prywatnego jak i publicznego.

Co więcej na wyzwania związane z ICT w sektorze publicznym w nadchodzącej dekadzie będzie miały wpływ inne czynniki, takie jak otwarte, inkluzywne i współdziałające usługi, commoditisation of ICT.

W związku z powyższym nowe rozwiązania ICT w pierwszej kolejności wykorzystywane są przez konsumentów a dopiero potem przez firmy i sektor publiczny, koncentrujący się na pracownikach, przebiegu informacji i kombinacji wielu urządzeń i źródeł danych. Kolejnym ważnym czynnikiem do wykorzystania jest rozpowszechnienie woluntaryzmu. Jest to wyrażone na przykład poprzez wzrost ilości osób chętnych do zabrania głosu w sprawach publicznych i do uczestnictwa a być może także do podejmowania się współtworzenia usług.

Główne trendy obecnie i w przyszłości opierać się będą na:

– digitalizacji procesów i interoperacyjności systemów backendowych;

– podjęcia się elektronicznej identyfikacji,

– personalizacji usług,

– wykorzystaniu social media,

– otwartych danych i otwartych platform,

– wykorzystaniu potencjału chmur obliczeniowych,

Działania do podjęcia

Zmiana społeczna zależy w ogromnym stopniu od czynnika ludzkiego. Różne stopnie implementacji są silnie powiązane z wieloma czynnikami, takimi jak oprogramowanie, wybrany partner, kultura lokalnego rządu, sytuacja finansowa. Aby zachęcić i ułatwić rozwój innowacji niezbędnym jest potraktowanie edukacji i badań rozwojowych jako szczególnie ważnej sfery działalności. Bardzo często niepowodzenia i nieefektywne wdrożenie nowych systemów wiąże się z decentralizacją i brakiem powszechnie przyjętych zasad wdrożenia. Najważniejszymi działami jakie należy podjąć w celu przejścia do społeczeństwa cyfrowego są te wymienione w Digital agenda 2020, natomiast kierunki o najwyższym priorytecie powinny być następujące:

  • ukończenie nowej generacji sieci szerokopasmowej. W tej chwili gotowe jest ok 1/3 z 6,500 km światłowodu, sieć ma być gotowa przed rokiem 2020. Oznacza to, że wszyscy mieszkańcy Estonii będą mieli dostęp do szybkiej (30Mbit/s lub więcej) sieci, natomiast 60% gospodarstw domowych korzystać będzie z ultraszybkich łączy (100 Mbit/s lub więcej),
  • w przyszłości co raz więcej e-usług będzie świadczonych transgranicznie. Aby je wesprzeć, praktycznym będzie połączenie sił pomiędzy państwami a nie tworzenie podstawowych usług samodzielnie. Estonia będzie w związku z tym inicjować powstanie Nordic Digital Infrastructure Institute – międzynarodowego centrum rozwoju, którego celem będzie rozwój X-Road, e-identity, podpisu elektronicznego i innych komponentów podstawowej infrastruktury usługowej,
  • 20% populacji Unii Europejskiej (UE) powinna przed 2020 rokiem korzystać z podpisu elektronicznego w celu przyspieszenia operacji biznesowych i uproszczenia zarządzaniem sprawami osobistymi. Wprowadzenie podpisów elektronicznych w UE będzie jednym z głównych celów estońskiej polityki zagranicznej na polu ICT a także jednym z priorytetów prezydencji Estonii w UE w roku 2018,
  • w kontekście rosnących zasobów danych i ponownego ich wykorzystania na szeroką skalę, znacznie większa kontrola nad wykorzystaniem danych osobistych pozwoli lepiej radzić sobie z ryzykiem utraty prywatności. Zostaną w związku z tym rozbudowane organizacyjne i technologiczne warunki, które sprawią, że ludzie będą zawsze wiedzieć a także będą w stanie zdecydować kto, kiedy i w jakim celu korzysta w sektorze publicznym z ich danych osobistych,
  • technologia, zwyczaje użytkowników i legislacja są w trakcie ciągłych zmian, w związku z tym zdolność do ich antycypowania, a także elastyczność pozwalająca łatwo się adaptować będzie szczególnie istotna. Elastyczność oznacza jednakowoż, że nie możemy utkwić wśród przestarzałych technologii. Doświadczenie wielu krajów pokazuje, że jeśli systemy informacyjne nie są w ciągłej przebudowie ich koszty administracyjne znacząco wzrosną a tzw. „architektura spaghetti” będzie niemożliwa do rozsupłania. Aby uniknąć sytuacji, w której utkwimy w starej technologii dokonana musi zostać reforma publicznych e-usług a także wspierającej ją infrastruktury telekomunikacyjnej. Służby publiczne w Estonii muszą być na czasie z pojawiającymi się technologicznymi możliwościami a także współgrać z powszechnie uznawanymi standardami jakości. Co więcej wprowadzona zostanie tzw. „zasada niedziedziczenia” polegająca na tym, że w sektorze publicznym nie powinno się korzystać z jakiegokolwiek rozwiązania telekomunikacyjnego mającego więcej niż 13 lat.
  • Poprzez istniejące systemy i usługi rząd ma pod dostatkiem danych do swojej dyspozycji. Nie są one jednak często używane do tworzenia lepszych rozwiązań prawnych ani też zapewniania lepszej jakości usług. Zdolność sektora publicznego do wykorzystania danych i rozwiązań płynących z ich analizy będzie się w nadchodzących latach podnosić.
  • Estonia wkrótce zacznie oferować swoje bezpieczne i wygodne w użyciu usługi obywatelom innych państw. Uruchomiona zostanie wirtualna rezydentura bądź e-rezydentura, co oznacza, że Estonia wyposaży osoby nie będące obywatelami w elektroniczną tożsamość w formie cyfrowych kart identyfikacyjnych. Estonia ma aspiracje stać się dobrze znaną ze swych e-usług podobnie jak Szwajcaria kojarzona jest z jakością w sektorze bankowym.
  • Aby zabezpieczyć ciągłość Republiki Estonii oraz państwowego systemu informacyjnego narodziła się koncepcja „ambasady danych”, rozwiązania w wyniku którego kopie wszystkich danych i systemów informacyjnych kluczowych dla funkcjonowania państwa będą bezpiecznie przechowywane w „wirtualnych ambasadach” ulokowanych na terenie innych krajów. Pozwoli to zapewnić Estonii ciągłość państwa „w chmurze”, dzięki czemu będziemy znacznie sprawniej działać w czasach klęsk naturalnych bądź wywołanych przez człowieka kryzysów.
  • Poprzez dzielenie się swoim doświadczeniem w e-governance a także poprzez promocję fundamentalnych idei społeczeństwa informacyjnego, takich jak wolność internetu, ochrona prywatności itp. promowany będzie wizerunek Estonii jako centrum innowacji i rozwoju społeczeństwa informacyjnego. W tym celu w Estonii utworzony zostanie think tank zajmujący się globalnym społeczeństwem informacyjnym. Istnienie kompetentnego i innowacyjnego partnera i dostawcy usług (np. profesjonalnego sektora ICT) jest niezwykle ważne dla rozwoju rozwiązań publicznego sektora ICT i całej gospodarki. Przed rokiem 2020 liczba osób zatrudnionych w estońskim sektorze telekomunikacyjnym podwoi się. Przyczynią się do tego działania zawarte w Estonian Lifelong Learning Strategy 2020, jednakże aktualna Agenda Cyfrowa będzie uzupełniała te działania poprzez promocję kariery i studiów sektorze ICT, a także poprzez podniesienie w tym polu jakości wyższych studiów,

Dyskutując na temat eGov2.0 w Estonii zwraca się szczególną uwagę na kwestię open government i ponownego wykorzystania informacji publicznej, partycypacji publicznej online a także wszystkich wykorzystywanych aplikacji Web 2.0. Istotnym jest w związku z tym ustalenie, że eGov2.0 jest skoncentrowanym na obywatelu oddolnym podejściu, gdzie obywatele zachęceni są do aktywnej partycypacji w rozwój i rewizję usług publicznych celem poprawienia dostępu i efektywnego zarządzania administracją publiczną. Zaprojektowanie i powstanie narzędzi IT powinno w związku z tym wspierać główny cel – zaangażować obywateli na każdym etapie procesu podejmowania decyzji.

Z akademickiego punktu widzenia istnieje potrzeba przeprowadzenia badań i poddania analizie następujących obszarów15:

  • opisanie obecnej sytuacji w e-Governance wspólnie z rządowymi rejestrami i wykorzystywanymi usługami,

  • rozwój modelu teoretycznego dla e-Governance składającego się z modeli procesów pomiędzy platformami i usługami,

  • rozwój standardów architektury dla kolejnego eGov łączącego usługi e-Governance w połączony system eGov2.0,

  • wspierać rozwój eGov2.0 poprzez przyspieszający jego rozwój data mining, analizę danych,

  • udostępnić wyniki badań dostępnych dla osób decyzyjnych w sektorze publicznym w celu zwiększenia stopnia adaptacji usług e-Governance,

  • odzwierciedlić wyniki badań w legislacyjnych aspektach e-Governance, szczególnie w kwestiach ochrony danych, praw własności i interoperacyjności,

Aby uczynić administrację państwową i zarządzanie skuteczniejszym powinno się rozważyć także następujące działania:

Jakość usług publicznych, jak również proces zapewnienia ich pomiędzy różnymi instytucjami publicznymi powinno być zharmonizowane i poprawione, potrzeby i interes użytkowników końcowych zostaną wzięte pod uwagę w znacznie szerszym stopniu w kwestii poprawy jakości usług publicznych, powinny także zostać zwiększone wpływ i optymalizacja kosztów usług publicznych, powinno się skoncentrować w znacznie większym stopniu na efektywności rozwoju usług publicznych oraz udzielić wsparcia rozwojowi i implementacji wspólnych projektów prywatnego i publicznego sektora ICT.

Kolejne kroki w kierunku open government są oznaczone wysokim priorytetem w ramach open government partnership. Open Government Partnership (OGP)16 jest wielostronną inicjatywą mającą na celu promocję dobrego zarządzania na całym świecie przy wykorzystaniu nowych technologii. Open government oznacza szczerą, transparentną i partnerską współpracę władzy i obywateli.

Przypisy

1Gil-García, J. R. & Pardo, T.A. (2005) E-government success factors: Mapping practical tools to theoretical foundations in Government Information Quarterly 22(2), pp 187-216

2Fountain, J. E. (2001) Building the virtual state: Information technology and institutional change. Brookings Institution Press

3Pappel, I. Paperless Management as a Foundation for the Application of e-Governance in Local Governments. Doctoral dissertation, 2014

4Sirendi, R. The Development of Estonia’s E-Government, MSc (Taught) Programme: Science, Technology and International Development, University of Edinburgh

10European Commission conducted a contest of projects best supporting the implementation of the European Union’s e-governance strategy within the fifth meeting and conference of e-governance ministers on 19–20 November 2009.

11 cross-domain solutions

12 Tytuł oryg. “State support for developing information society for local governments”

13Tytuł oryg. “How to develop local public services in cooperation with local governments and non-profit associations?”

14 Tytuł oryg. “Overview of the operation of public sector to enhance working with digital documents”

15Taveter, K. Lecture Notes 2014. Tallinn University of Technology