Czym jest E-Gov 2.0?

Zarys typologii wdrożeń analizowanych w projekcie  „E-Government 2.0 w praktyce”

iStock_000002838960SmallRafał Olszowski (Instytut Aurea Libertas)

Termin „elektroniczna administracja” (e-government, E-GOV) zaczął być stosowany w połowie lat 90. ubiegłego wieku, równolegle z popularyzacją takich pojęć jak „elektroniczny handel” i „elektroniczny biznes” (e-commerce, e-business) (1). E-government oznacza wykorzystanie technologii informatycznych i komunikacyjnych (Information and Communication Technologies, ICT) w celu usprawnienia działania organizacji sektora publicznego. Początkowo w ramach elektronicznej administracji kładziono przede wszystkim nacisk na wykorzystanie rozwiązań przeniesionych z dziedziny e-business, takich jak: transakcje online, e-procurement (zamówienia dokonywane kanałami elektronicznymi), CRM, wykorzystanie intranetu i extranetu.

Poczynając od drugiej połowy lat 90. XX wieku wiele państw wypracowało własne strategie rozwoju elektronicznej administracji i odnotowało na tym polu znaczące osiągnięcia, czego dowodzą regularnie publikowane badania (wśród nich ważną pozycję zajmuje cykliczny raport ONZ – UN e-Government Survey) (2), w wyniku czego poprawiła się dostępność i jakość usług publicznych świadczonych obywatelom. Poniżej prezentujemy przygotowany w ramach najnowszej edycji ww. raportu ranking krajów o najwyższym poziomie rozwoju elektronicznej administracji i najwyższym wskaźniku e-partycypacji:

E–Government Development Index 

Top 10 Countries

Country Index
Republic of Korea 0.9462
Australia 0.9103
Singapore 0.9076
France 0.8938
Netherlands 0.8897
Japan 0.8874
United States of America 0.8748
United Kingdom 0.8695
New Zealand 0.8644
Finland 0.8449
E–Participation Index
Top 10 Countries
Country Index
Netherlands 1.0000
Republic of Korea 1.0000
Uruguay 0.9804
France 0.9608
Japan 0.9608
United Kingdom 0.9608
Australia 0.9412
Chile 0.9412
United States of America 0.9216
Singapore 0.9020

Źródło: UN E-Government Survey 2014, http://unpan3.un.org/egovkb/en-us/Reports/UN-E-Government-Survey-2014

W wyniku prowadzonych na szeroką skalę wdrożeń ICT administracja rządowa i instytucje publiczne doświadczają istotnych zmian, w tym strukturalnej i procesowej reorganizacji, której celem są zarówno oszczędności finansowe wynikające z przeniesienia realizacji części procesów do Internetu, usprawnienie pracy przez międzyinstytucjonalne współdzielenie zasobów technicznych (w tym serwerów i baz danych), odejście od zarządzania „dokumentami” i dążenie do zarządzania bazami danych i informacjami, które powinny być współdzielone i prezentowane w sposób możliwie użyteczny dla ich użytkownika.  W ciągu ostatniej dekady wiele krajów uznało za swój strategiczny cel transformację administracji publicznej w ten sposób, aby stała się ona ukierunkowana na obywatela („citizen centric”) – to znaczy aby różne usługi świadczone przez podmioty publiczne były udostępniane obywatelom za pośrednictwem Internetu w zintegrowany sposób, niezależnie od tego, które jednostki administracyjne je świadczą (3).

Należy pamiętać, że w pojęciu „e-administracja” od infrastruktury i oprogramowania (przedrostek „e”) ważniejsza jest dobrze zorganizowana, efektywna i transparentna administracja publiczna, świadcząca obywatelom i przedsiębiorcom usługi z wykorzystaniem technologii IT. Podkreśla się, że nie chodzi o proste „przetłumaczenie” na język ICT procesów funkcjonujących w administracji przed erą wdrożeń informatycznych, lecz o taką ich transformację, która lepiej wykorzysta obecne możliwości techniczne, a przede wszystkim odpowie na zmieniające się potrzeby, oczekiwania i styl bycia społeczeństwa informacyjnego (4).

W ramach elektronicznej administracji wyróżnia się kilka podstawowych kategorii, do których można przyporządkować odpowiadające im terminy biznesowe:

tabela

Źródło: Sang M. Lee, Xin Tan, Silvana Trimi, 2005

Zmiana podejścia do relacji pomiędzy organizacjami publicznymi a obywatelami i biznesem związana jest również ze zmianami w szeroko pojmowanej rzeczywistości cyfrowej, obserwowanymi szczególnie w ciągu ostatnich 10 lat, określanymi jako przejście z epoki sieci 1.0 do sieci 2.0.

Termin Web 2.0 został spopularyzowany w 2004 r. przez amerykańskiego publicystę Tima O’Reilly jako określenie nowej generacji serwisów internetowych, w których działaniu podstawową rolę odgrywa treść generowana przez użytkowników oraz duże interakcje pomiędzy członkami społeczności sieciowych. Web 2.0 jest połączeniem aplikacji (sieci społecznościowe, blogi, wiki, podcasty, RSS, systemy tagowania, widgety, wirtualne gry sieciowe), nowego podejścia do wytwarzania treści oraz szerokiego zastosowania technologii takich jak AJAX, XML, open API (5). Aplikacje Web 2.0 postrzega się jako bardziej intuicyjne, bardziej przyjazne dla użytkownika, bardziej elastyczne i mniej formalne, niż tradycyjne systemy informatyczne (6). Trawestując słynną frazę Abrahama Lincolna, który w Adresie Gettysburskim (1863 r.) stwierdził, iż amerykański system polityczny to „rządy ludu, poprzez lud i dla ludu”, Web 2.0 można określić jako „technologię użytkownika, tworzoną przez użytkownika i dla użytkownika” (7).

W ślad za rozpowszechnienim pojęcia Web 2.0 pojawiła się świadomość, iż nowe sposoby korzystania z Internetu wpływają nie tylko na ewolucję pojęcia e-government, ale i na szerzej pojętą zmianę sytuacji obywateli wobec państwa: nowe kanały komunikacji powodują, iż obywatele z “klientów” mają stać się świadomymi interesariuszami i partnerami w dyskusji. Termin „E-government 2.0” został po raz pierwszy użyty w 2009 r. i odnosi się do zastosowania technologii Web 2.0 w sferze publicznej (8).

zbioryŹródło: G.F.Khan „The Government 2.0 utilization model and implementation scenarios”, http://idv.sagepub.com/content/early/2013/11/06/0266666913502061.abstract

Najważniejszą korzyścią, jaką rozpowszechnienie Web 2.0 może przynieść administracji publicznej jest wzrost partycypacji obywatelskiej, a co za tym idzie: większa świadomość i większe zaangażowanie obywateli w sprawy publiczne. Media społecznościowe upowszechniają nowe formy zaangażowania we wspólne sprawy i nowe drogi prowadzenia konsultacji i interakcji z obywatelami, co ułatwia dialog, pobudza kreatywność i włącza we współpracę z administracją wszelkie zainteresowane osoby. Dzięki szerszej interakcji z obywatelami oczekuje się wzrostu jakości świadczenia usług publicznych: użytkownicy mają przyczyniać się do poprawienia jakości usług proponując innowacyjne rozwiązania usprawniające sposoby ich świadczenia,  podobnie jak w biznesie producenci i usługodawcy zbierają i przetwarzają opinie klienta w celu udoskonalenia swojej oferty. Ponadto, dzięki wdrożeniom E-GOV 2.0 oczekuje się poszerzenia zakresu współpracy pomiędzy poszczególnymi agendami rządowymi i samorządowymi (np. przez budowę wspólnych baz wiedzy, a także tworzenie międzyinstytucjonalnych zespołów eksperckich komunikujących się przez sieć), co prowadzić ma do lepszego zarządzania instytucjami publicznymi.

Raport OECD „Rethinking e-Government Services: User-Centered Approaches” określa oczekiwania co do transformacji administracji publicznej w kierunku modelu 2.0: jeżeli założeniem E-GOV 1.0 było przekonanie, iż technologie ICT mają usprawnić dotychczasową pracę administracji, a rozwój rozwiązań informatycznych warunkuje jej sposób działania, to zgodnie z podejściem E-GOV 2.0 wdrażanie rozwiązań ICT jest elementem znacznie szerszego zjawiska: strukturalnej transformacji sektora publicznego; a co za tym idzie sposobem na wypracowanie lepszych niż dotychczas metod rządzenia (9). E-government staje się wręcz motorem transformacji całego sektora publicznego (10). W oczekiwanym modelu rząd nie kreuje zmian, lecz tworzy dla tych zmian warunki (11), dzięki czemu znacząco wzrasta zaangażowanie obywateli w sprawy publiczne. Myśl tą rozwija raport GOV 2020 przygotowany przez Deloitte University Press, który wskazuje najważniejsze technologiczne i społeczne „czynniki zmiany” oraz obserwowane w globalnym społeczeństwie trendy, kształtujące nasze wyobrażenie o państwie przyszłości (12). Autorzy raportu wskazują, że widoczne w ostatnich latach zmiany technologiczne i społeczne już wkrótce zdefiniują na nowo samo pojęcie “government” (rząd, państwo): zmienia ono swoją podstawową funkcję, z autorytatywnego ośrodka rozwiązywania problemów (PROBLEM SOLVER) staje się arbitrem zapraszającym partnerów społecznych do wspólnego poszukiwania najlepszych rozwiązań (SOLUTION ENABLER).

W realizacji zadań publicznych państwo staje się nie jedynym, ale jednym z wielu graczy, którego podstawowym zadaniem jest zapewnienie infrastruktury i umożliwienie działania pozarządowym podmiotom prywatnym, takim jak: organizacje pozarządowe, przedsiębiorstwa komercyjne, przedsiębiorstwa społeczne oraz indywidualni obywatele. Wszystkie te podmioty mają w aktywny sposób proponować nowe rozwiązania i przejmować niektóre obowiązki państwa w takich obszarach jak planowanie przestrzeni, bezpieczeństwo, służba zdrowia, edukacja. Obywatele będą mogli aktywnie uczestniczyć w realizacji usług publicznych (np. z wykorzystaniem swoich smartfonów robiąc zdjęcia i gromadząc dane). Raport Deloitte jako czynniki zmiany (DRIVERS) wymienia m.in.: rozwój usług opartych na geolokalizacji, rozpowszechnienie urządzeń mobilnych podłączonych do Internetu, szybki wzrost ilości przetwarzanych danych, rozwój analityki operującej wielkimi ilościami danych, prywatne waluty, otwarte dane jako standard dla instytucji publicznych.

schemat

Jak rozpowszechnienie technologii geolokalizacji wpływa na rozwój usług publicznych.
Źródło: Raport GOV 2020, Deloitte University Press, http://government-2020.dupress.com/

Wśród najistotniejszych TRENDÓW mających wpływ na „państwo przyszłości” wymienia się z kolei: „konsumeryzację” usług publicznych (czerpanie inspiracji przy świadczeniu usług publicznych z doświadczeń startupów), zmianę sposobu zatrudniania w instytucjach publicznych na bardziej elastyczny (pracownicy – eksperci są dostępni „w chmurze międzyagencyjnej” – mogą elastycznie tworzyć zespoły problemowe i przyjmować do realizacji mikrozadania – „microtasking”), rząd pracuje w chmurze informacyjnej, a wiedza jest gromadzona i współdzielona przez różne instytucje.

drugischemat

GovCloud: nowy sposób organizacji pracy w administracji publicznej.
Źródło: Raport GOV 2020, Deloitte University Press, http://government-2020.dupress.com/

Podsumowując tę część rozważań stwierdzamy, że w zjawisku E-GOV 2.0 kluczowy jest nie tyle rozwój technologii lub rozwój społeczności sieciowych, lecz umożliwienie dzięki nim zasadniczej zmiany w sposobie działania rządu, w kierunku otwartego, opartego na współpracy z obywatelami, kooperacyjnego przedsięwzięcia, gdzie znajdzie się ważne miejsce dla otwartych konsultacji, otwartych danych, współdzielonej wiedzy.

W dalszej części niniejszej publikacji przedstawimy propozycję typologii wdrożeń e-government 2.0, przyjętą na potrzebę realizacji naszego projektu. Jej celem było przygotowanie bazy wiedzy obejmującej takie studia przypadków, które byłyby możliwie reprezentatywne dla zaobserwowanych przez nas kluczowych trendów w obszarze E-GOV 2.0. W pierwszej kolejności zauważamy, że podział przedsięwzięć E-GOV 2.0 zależny jest od tego, czy rozważamy sposób ich wykorzystania z punktu widzenia instytucji publicznych, czy z punktu widzenia podmiotów pozarządowych (obywatele, biznes, NGO). Z punktu widzenia instytucji publicznych inicjatywy E-GOV 2.0 można określić jako różne rodzaje wykonywanego dla realizacji celów publicznych CROWDSOURCINGU: za pomocą aplikacji internetowych obywatele pomagają w realizacji wybranych projektów, a nawet w podejmowaniu kluczowych decyzji („policy making”). Raport GOV 2020 wymienia pięć modeli realizowanego w ten sposób crowdsourcingu.

zarowki

Pięć modeli wykorzystania w sferze publicznej rozwiązań typu crowdsourcing.
Źródło: Raport GOV 2020, Deloitte University Press, http://government-2020.dupress.com/

Z kolei z punktu widzenia podmiotów pozarządowych przedsięwzięcia E-GOV 2.0 określić można mianem różnych rodzajów ELEKTRONICZNEJ PARTYCYPACJI. W literaturze przedmiotu funkcjonuje kilka prób opisu tego zagadnienia, w dużej mierze nawiązujących do klasycznej koncepcji tzw. drabiny partycypacji społecznej, autorstwa Sherry R. Arnstein(14).

Interesujący podział zaproponował G.F. Khan w publikacji „Social Media-based Government Explained: Utilization Model, Implementation Scenarios, and Relationships”. Podział ten uwzględnia następujące stopnie zaangażowania w e-partycypację (uszeregowane od najmniej do najbardziej angażującego): socjalizacja informacji (information socialization) – masowa współpraca (mass collaboration) – społeczna transakcja (social transaction). Graficzne przedstawienie tego modelu przedstawia się następująco:

khan

Źródło: G.F.Khan “Social Media-based Government Explained: Utilization Model, Implementation Scenarios, and Relationships” [w:] Case Studies in e-Government 2.0. Changing Citizen Relationships”, Zurich 2015.

Podobny podział zaproponowali A.M.Chang oraz P.K.Kannan w tekście „Leveraging Web 2.0 in Government”:

piramida

Źródło: A.M.Chang, P.K.Kannan „Leveraging Web 2.0 in Government”, http://wiki.dbast.com/images/f/f7/Ibm-Leveraging_Web_2.0_in_Government.pdf

Na podstawie wymienionych wyżej klasyfikacji przyjęliśmy na potrzeby naszej typologii wdrożeń następujący podział przedsięwzięć E-GOV 2.0 pod względem realizowanego poziomu e-partycypacji:

  • INFORMACJA (“informujemy”): pomiędzy administracją publiczną a podmiotem pozarządowym zachodzi przede wszystkim wzajemna wymiana informacji, nie służąca jednak realizacji żadnych sprecyzowanych zadań publicznych.
  • INTERAKCJA  (“informujemy i konsultujemy”):  relacje pomiędzy administracją a podmiotem pozarządowym oprócz wymiany informacji zakładają także opiniowanie i konsultacje. Funkcje te mogą być realizowane zarówno za pośrednictwem stron WWW i aplikacji zaprojektowanych przez określone agendy rządowe, jak i przez aplikacje wdrażane przez podmioty pozarządowe w celu realizacji określonych postulatów.
  • WSPÓŁPRACA – wspólna realizacja usług: (“informujemy, konsultujemy i współpracujemy”): model, w którym podmioty pozarządowe wykorzystują ICT i technologie Web 2.0 w celu współpracy z administracją publiczną na rzecz realizacji różnego rodzaju zadań publicznych.

Uwzględniając zarówno punkt widzenia administracji publicznej, jak i podmiotów prywatnych uczestniczących w przedsięwzięciach E-GOV 2.0 na zasadzie elektronicznej partycypacji, wśród zbadanych w naszym projekcie studiów przypadku wyodrębniliśmy kilka grup wdrożeń stron WWW i aplikacji, które zidentyfikowaliśmy na podstawie funkcjonalności udostępnianych ich użytkownikom. Trzeba podkreślić, że wymienione poniżej grupy nie stanowią zamkniętej klasyfikacji, lecz są jedynie pomocą we wskazaniu najważniejszych trendów występujących obecnie wśród aplikacji E-GOV 2.0. Pamiętajmy również, że poszczególne wdrożenia mogą w niektórych przypadkach spełniać kryteria przynależności do jednej lub kilku grup.

1. INSTYTUCJE 2.0: komunikacja prowadzona z wykorzystaniem narzędzi Web 2.0

W grupie tej znalazły się strony internetowe instytucji publicznych nie dedykowane świadczeniu żadnych ściśle określonych przedsięwzięć E-GOV 2.0, lecz realizujące przede wszystkim funkcje informacyjne z wykorzystaniem technologii WEB 2.0. Można tu również zaliczyć usługi należące do obszaru tradycyjnego E-GOV, lecz wyposażone w dodatkowe funkcje społecznościowe (np. możliwość publikacji komentarzy użytkowników) lub zintegrowane z zewnętrznymi mediami społecznościowymi (np. Facebook lub Twitter), a także komunikację instytucji publicznych z obywatelami realizowaną w zewnętrznych mediach społecznościowych.

Grupa ta należy do obszaru e-partycypacji określonego wyżej jako INFORMACJA.

Przykłady: brytyjskie portale lokalne, takie jak Hounslow (www.hounslow.gov.uk),  Enfield (www.enfield.gov.uk), Leicestershire (www.leics.gov.uk).

2. OPEN DATA: publikacja i powtórne wykorzystanie otwartych danych

Wśród interesujących nas wdrożeń znalazły się przede wszystkim przedsięwzięcia realizowane na poziomie państwowym, regionalnym lub międzynarodowym, polegające na publikowaniu w dedykowanych portalach baz danych tworzonych przez instytucje publiczne. Dane zbierane przez urzędy, władze lokalne, służby państwowe itp. (z wyjątkiem danych o charakterze personalnym lub poufnym) są publikowane regularnie, w ustrukturalizowany sposób, w formatach umożliwiających ich dalsze przetwarzanie, i udostępniane wszystkim zainteresowanym podmiotom bezpłatnie, bez potrzeby rejestracji, z możliwością ich powtórnego wykorzystania (również do celów komercyjnych). Bazy są również tagowane i uzupełnione o metadane, co ułatwiać ma wyszukiwanie informacji. Kolejną pojawiającą się tu usługą jest udostępnianie API – interfejsów programistycznych aplikacji wytworzonych przez agencje rządowe, umożliwiając w ten sposób prywatnym użytkownikom – obywatelom i przedsiębiorcom integrowanie się z oprogramowaniem rządowym.

Drugim rodzajem wdrożeń związanych z tematem OPEN DATA są aplikacje i strony internetowe prowadzone przez podmioty pozarządowe i opierające swoje działanie na powtórnym wykorzystaniu udostępnionych przez administrację publiczną otwartych danych. Podmioty prywatne budują swoje własne aplikacje (w tym również komercyjne) przetwarzając opublikowane dane lub korzystając z możliwości integracji z oprogramowaniem rządowym za pomocą otwartego API.

Grupa ta należy do obszaru e-partycypacji określonego wyżej jako WSPÓŁPRACA.
Przykłady:

  • Portale open data – www.data.gov (USA), data.gov.uk (Wielka Brytania), open-data.europa.eu (Unia Europejska);
  • Aplikacje wykorzystujące otwarte dane –  [….]

3. GEOLOKALIZACJA: aplikacje wykorzystujące mapy

W tej grupie zgromadziliśmy przykłady aplikacji wykorzystujących zdigitalizowane mapy, dostępne zarówno z wykorzystaniem aplikacji mobilnych, jak i stron internetowych, a także (choć nie jest to element obligatoryjny) wykorzystujące urządzenia GPS, w celu gromadzenia danych powiązanych ze wskazanym położeniem geograficznym.

Wśród najczęściej spotykanych aplikacji pojawiają się wdrożenia związane z obywatelską pomocą w zarządzaniu bezpieczeństwem lub zarządzaniem kryzysowym, umożliwiające gromadzenie danych z defektami infrastruktury miejskiej, wypadkami, zagrożeniem przestępstwami, a także monitoring klęsk żywiołowych, monitoring wyborów, informacje o zniszczeniach wojennych itp.

Inny rodzaj aplikacji z tej grupy ułatwia udział obywateli w opiniowaniu przedsięwzięć związanych z planowaniem przestrzeni publicznej.

Część aplikacji wdrażana jest przez instytucje publiczne, część natomiast przez podmioty prywatne zorientowane na współpracę z instytucjami publicznymi,

Grupa ta należy do obszarów e-partycypacji określonych wyżej jako INTERAKCJA oraz WSPÓŁPRACA.

Przykłady: FixMyStreet, USHAHIDI, First to See, Commonplace, ReDonbass.

4. E-ACTIVITY: wolontariat obywatelski realizowany w ściśle określonym celu

Aplikacje z tej grupy można nazwać również, zgodnie z przytoczonym wcześniej zestawieniem (15), przedsięwzięciami zorientowanymi na crowdsourcing typu „crowd-labor”. Instytucje publiczne udostępniają gotowe aplikacje, które mają zachęcić do współpracy z nimi indywidualnych obywateli. Aktywność obywateli polega na wykonywaniu „mikrozadań”, które mogą obejmować m.in.: katalogowanie, tagowanie, opisywanie zdjęć archiwalnych, digitalizację archiwalnych treści, wykonywanie obserwacji związanych z badaniami naukowymi, badanie stanu infrastruktury (np. przez mierzenie przepustowości internetu).

Grupa ta należy do obszaru e-partycypacji określonego wyżej jako WSPÓŁPRACA.

Przykłady: Citizen Archivist (www.archives.gov/citizen-archivist/), Nature’s Notebook (www.usanpn.org/natures_notebook), Measuring Broadband America, OldWeather (www.oldweather.org), DigiTalkoot / The National Library of Finland Microtask (www.digitalkoot.fi).

5. E-KONSULTACJE, E-OPINIOWANIE

Wśród wdrożeń należących do tej grupy znajdujemy strony internetowe i aplikacje umożliwiające obywatelom udział w ogłoszonych przez instytucje publiczne konsultacjach prowadzonych z wykorzystaniem Internetu. Tematy podlegające konsultacjom inicjowane są przez stronę publiczną; konsultacje mają najczęściej ustalony harmonogram i warunki i dotyczą m.in. projektowanych lub wprowadzanych w życie planów, reform, nowych przepisów i regulacji, założeń budżetowych itp.

Do grupy tej zaliczamy również aplikacje umożliwiające usystematyzowane opiniowanie działań realizowanych przez różnego typu instytucje publiczne. Opiniowanie może być inicjowane zarówno przez podmioty publiczne, jak i podmioty pozarządowe.

Grupa ta należy do obszaru e-partycypacji określonego wyżej jako INTERAKCJA.

Przykłady:

  • Konsultacje budżetu miejskiego z wykorzystaniem aplikacji Budget Simulator demo.budgetsimulator.com; przykładowe wdrożenie aplikacji dla Derby City Councuil (Wielka Brytania): yourmoneyyourviews.budgetsimulator.com;
  • Opiniowanie nowych regulacji prawnych w serwisie Regulations.gov (USA);
  • Pathways 2050 (Wielka Brytania) – konsultowanie planu redukcji CO2;
  • Opinion Space (USA) – opinion.berkeley.edu, wśród wdrożeń zwraca uwagę m.in. opiniowanie działań departamentu stanu USA: http://opinion-labs.berkeley.edu/

6. COLLABORATIVE GOVERNANCE – udział w podejmowaniu decyzji politycznych

W tej grupie znalazły się różnego typu rozwiązania opierające się na kolektywnym podejmowaniu decyzji, agregowaniu pomysłów i rozwiązań problemów. Ideą, która przyświeca twórcom aplikacji tego typu jest możliwość podejmowania decyzji politycznych z udziałem możliwie szerokich środowisk, na zasadzie analogii do procesu tworzenia kodu open source przez programistów. Do grupy tej można zaliczyć corwdsourcing, który odbywa się w otwartych ramach, powodując agregację nowych pomysłów; systemy „demokracji bezpośredniej” oparte na różnych formach głosowania, systemy wdrażające budżety partycypacyjne, systemy elektronicznych petycji itp.

Grupa ta należy do obszaru e-partycypacji określonego wyżej jako WSPÓŁPRACA.

Przykłady:

  • Demokracja bezpośrednia, systemy przygotowane przez organizacje pozarządowe: Liquid Feedback, Democracy OS
  • Agregacja pomysłów i głosowanie: Loomio, Discurse
  • Elektroniczne petycje: We the People (USA), E-petitions (Wielka Brytania)

Entuzjaści E-GOV 2.0 twierdzą, że dzięki rozpowszechnieniu aplikacji opartych na jego założeniach tworzy się nowego rodzaju „kultura partycypacyjna”, a coraz szersze stosowanie w elektronicznej administracji rozwiązań Web 2.0 może przyczynić się do bardziej świadomych wyborów politycznych i wzrostu poziomu wiedzy na temat spraw publicznych, może też przyczynić się do zwiększenia frekwencji wyborczej (szczególnie wśród ludzi młodych), zaangażować obywateli we współtworzenie polityki i przyczynić się do wzrostu zaufania do administracji publicznej – pod warunkiem, że uczestnicy e-partycypacji będą czuli, że ich zdanie jest uwzględniane, a ich zaangażowanie może przynieść wymierny efekt (16). Krytycy zwracają jednak uwagę na to, że rozpowszechnienie w elektronicznej administracji rozwiązań Web 2.0 stanowić może pole dla nowego rodzaju populizmu lub zakamuflowanego lobbowania pewnych rozwiązań, a instytucje państwowe korzystając z tego typu rozwiązań zagrożone są utratą kontroli nad własnym wizerunkiem (17). Niezależnie jednak od oceny trudno zaprzeczyć, że dynamiczny rozwój rozwiązań z obszaru e-government 2.0 jest jednym z najbardziej zauważalnych zjawisk we współczesnej administracji publicznej.

________________________________________________

Przypisy:

1. Refleksja na temat wykorzystania ICT w pracy administracji publicznej ma jednak dłuższą historię. Po raz pierwszy odnotowano wykorzystanie technologii informatycznych w sektorze publicznym podczas kampanii prezydenckiej w USA w roku 1954. Systematyczne badania w tej dziedzinie zaczęły pojawiać już w latach siedemdziesiątych XX wieku (Zob. Grönlund, Å., & Horan, T. A. “Introducing e-Gov: History, definitions, and issues”. Communications of the AIS, 15(1) 2005, str. 713–729).

2.  http://unpan3.un.org/egovkb/en-us/Reports/UN-E-Government-Survey-2014, pobrano 20.02.2015 r

3. Wstęp do: „Public Sector Transformation Through E-government: Experiences from Europe and North America” (red. Vishanth Weerakkody,Christopher G. Reddick), Nowy Jork 2013.

4.  I.Boughzala, M.Janssen, S.Assar „E-Government 2.0: Back to Reality, a 2.0 Application to Vet”[w:] Case Studies in e-Government 2.0. Changing Citizen Relationships”, Zurich 2015.

5.  T. O’Reilly „What is Web 2.0: Design patterns and business models for the next generation of software”. http://oreilly.com/web2/archive/what-is-web-20.html (pobrano 20.02.2015 r.)

6.  I.Boughzala, M.Janssen, S.Assar „E-Government 2.0: Back to Reality…”

7.  E. Bonson, L. Torres, S. Royo, F. Flores “Local e-government 2.0: Social media and corporate transparency in municipalities”, Government Information Quaterly, nr 20, 2012 r.

8.  J.Baumgarten, B. Chui “E-Government 2.0”. McKinsey Quarterly, Lipiec 2009. http://www.mckinseyquarterly.com/Business_Technology/E-government_20_2408  (dostęp 20.02.2015 r.)

9. OECD, “Rethinking e-Government Services: User-Centered Approaches”, Paryż 2009. Cyt. za: M. Lips, „E-Government is dead: Long live Public Administration 2.0”, Information Polity, tom 17, nr 3-4/2012.

10.  „Public Sector Transformation Through E-government: Experiences from Europe and North America” (red. Vishanth Weerakkody,Christopher G. Reddick), New York 2013. Na poziomie określania strategii państwowych to nowe podejście znajduje swój wyraz nie tylko w podstawowych strategiach cyfrowego rozwoju państwa, ale przede wszystkim w dokumentach związanych z Inicjatywą na rzecz Otwartych Rządów (Open Government Initiative).

11.  M. Lips, „E-Government is dead: Long live Public Administration 2.0…” Autor tekstu nazywa administrację publiczną wykorzystującą Web 2.0 mianem „transformational change enabler”.

12.  http://government-2020.dupress.com/, pobrano 21.02.2015 r.

13.  http://dupress.com/articles/the-future-of-the-federal-workforce/?ind=74, pobrano 21.02.2015 r.

14.  http://teoriaarchitektury.blogspot.com/2011/02/sherry-r-arnstein-drabina-spoecznej.html, pobrano 21.02.2015 r.

15.  Zestawienie pięciu modeli wykorzystania w sferze publicznej rozwiązań typu crowdsourcing pochodzi z raportu GOV 2020, Deloitte University Press, http://government-2020.dupress.com, pobrano 20.02.2015 r.

16.  Dowodzą tego badania zrealizowane w Korei Południowej I zaprezentowane na konferencji EGPA 5-8 września 2012 r., Bergen, Norwegia (J.Lee, S.Kim „Active E-participation in Local Governance: Citizen Participation Values and Social Networks”).

17.  A. Clarke, „Social Media. Political Uses and Implications for Representative Democracy”, Library of Parliament, Ottawa 2010, http://publications.gc.ca/collections/collection_2010/bdp-lop/bp/2010-10-eng.pdf, pobrano 22.02.2015 r.

Leave A Comment?